Στη θέα του απόκοσμου, χώρου και χρόνου.

Στην όψη του αποτρόπαια κοσμικού

και λάγνου ανθρώπου.

Σε όλες τις στιγμές,

που θεωρήσαμε ατέρμονες και σε αξία.

Αυτές είναι οι στιγμές.

Μας μιλούν αραχνοΰφαντα στο αυτί.

Μας λένε, “μην ακούς”.

Ο χώρος, περιέργως περιέχει

το χρόνο δείκτη,

μαζί με την «δίχως άλλοτε» στιγμή.

Σε αυτήν τη κλεψύδρα

που όλα ανατρέπονται,

βάζω μια Άνω Τελεία.